“Günaydın” dedi tilki.
“Günaydın” dedi küçük prens kibarca. Ama etrafına baktığında
kimseyi göremedi.
“Buradayım! Elma ağacının altında.”
“Sen kimsin? Çok güzel görünüyorsun.”
“Ben bir tilkiyim.”
“Gel, birlikte oynayalım. Öyle mutsuzum ki” dedi Küçük Prens.
“Seninle oynayamam” dedi tilki, “ Ben evcil bir hayvan
değilim.”
“Buna çok üzüldüm” dedi küçük prens. Ama biraz düşündükten
sonra: ”Evcil ne demek?” diye sordu.
“Anladığım kadarıyla burada yaşamıyorsun” dedi tilki, “Kimi
arıyorsun?”
“İnsanları arıyorum,” dedi küçük prens, “ peki ama ‘evcil’
ne demek?”
“İnsanlar,” dedi tilki, “Tüfeklerle dolaşırlar ve
avlanırlar. Tam bir baş belasıdırlar. Bir de tavuk yetiştirirler. Tüm işleri
bundan ibarettir. Sen de mi tavuk arıyorsun?”
“Hayır, ben arkadaş arıyorum. Ama ‘evcil’ ne demek?”
“Bu pek sık unutulan bir şeydir. ‘Bağ kurmak’ anlamına
gelir.”
“Bağ kurmak mı?”
“Evet. Örneğin, sen benim için sadece küçük bir çocuksun.
Diğer küçük çocuklardan hiçbir farkın yok benim için. Sana ihtiyacım da yok.
Aynı şekilde, ben de senin için dünyadaki yüz binlerce tilkiden biriyim sadece.
Bana ihtiyaç duymuyorsun. Ama beni evcilleştirirsen eğer, birbirimize
ihtiyacımız olacak Sen benim için tek ve eşsiz olacaksın, ben de senin için.”
“Anlamaya başlıyorum” dedi Küçük Prens. “Bir çiçek var. Sanırım
o beni evcilleştirdi.”
“Olabilir. Dünyada her şey mümkündür.” dedi tilki.
“Ama bu çiçek dünyada değil.”
Tilki şaşırmıştı. “Başka bir gezegende mi?”
“Evet.”
“Peki orada avcılar da var mı?”
“Hayır, yok.”
“Bu çok ilginç. Peki ya tavuklar?”
“Hayır. Tavuklar da yok.”
“Eh, hiçbir yer mükemmel değildir” dedi tilki içini çekerek.
Sonra kendini anlatmaya başladı:
“Yaşamım çok monotondur. Ben tavukları avlarım, avcılar da
beni. Bütün tavuklar birbirine benzer.
Bütün insanlar da öyle. Bu yüzden biraz sıkılıyorum. Ama beni evcilleştirirsen
eğer, yaşamıma bir güneş doğmuş olacak. Senin ayak seslerin benim için
diğerlerinden farklı olacak. Ayak sesi duyduğum zaman hemen saklanırım. Ama
seninkiler, bir müzik sesi gibi beni gizlendiğim yerden çıkaracaklar. Şu ekin tarlalarını
görüyor musun? Ben ekmek yemem. Buğday benim hiçbir işime yaramaz. Bu yüzden de
bu tarlalar bana hiçbir şey hatırlatmazlar. Buna üzülüyorum. Ama sen beni
evcilleştirseydin, bu harika olurdu. Altın renkli saçların var senin. Ben de
altın renkli başakları görünce seni hatırlardım. Ve rüzgarda çıkardıkları sesi
severdim.
Sustu tilki ve uzun bir süre Küçük Prensi izledi.
“Senden rica ediyorum. Lütfen beni evcilleştir!” dedi.
“Elbette” dedi Küçük Prens. “Ama pek fazla vaktim yok. Yeni
arkadaşlar edinmem ve birçok şeyi anlayabilmem gerekiyor.”
“Sadece evcilleştirdiğin kişiyi anlayabilirsin” dedi tilki.
“İnsanlarınsa hiçbir şeyi anlayacak vakitleri yoktur. Her şeyi dükkandan hazır
alırlar. Ve arkadaşlar dükkanlarda satılmadığı için de, hiç arkadaşları olmaz.
Eğer bir arkadaşın olsun istiyorsan, evcilleştir beni!”
“Ne yapmam gerekiyor peki?” diye sordu Küçük Prens.
“Çok sabırlı olman gerekiyor. Önce çimenlerin üstüne, biraz
uzağıma oturmalısın. Ben gözümün ucuyla seni izleyeceğim, sen hiçbir şey
söylemeyeceksin. Sözcükler yanlış anlamalara neden olurlar. Ama her gün, biraz
daha yakına gelebilirsin.”
Ertesi gün Küçük Prens yine geldi.
“Her gün aynı saatte gelmelisin” dedi tilki. “Örneğin
öğleden sonra saat dörtte gelirsen, ben saat üçte kendimi mutlu hissetmeye
başlarım. Zaman ilerledikçe de daha mutlu olurum. Saat dörtte endişelenmeye ve
üzülmeye başlarım. Mutluluğun bedelini öğrenirim.
Ama günün herhangi bir vaktinde gelirsen, seni karşılamaya
hazırlanacağım zamanı asla bilemem. İnsanın gelenekleri olmalıdır.
“Gelenek nedir?”
“Bu da çok sık unutulan bir şeydir” dedi tilki. “Bir günü
diğer günlerden, bir saati diğer saatlerden ayıran şeydir. Örneğin, şu benim
avcıların da gelenekleri vardır. Perşembeleri kızlarla dansa giderler. Bu
yüzden de Perşembe benim için harika bir gündür. Üzüm bağlarına kadar
yürüyebilirim. Ama avcılar dansa herhangi bir gün gitseydi, benim için hiçbir
günün özelliği olmayacaktı ve asla tatil yapamayacaktım.”
Böylelikle Küçük Prens tilkiyi evcilleştirdi. Ve ayrılma
vakti geldiğinde “Ah! Sanırım ağlayacağım” dedi tilki.
“Bu senin hatan” dedi Küçük Prens. “Ben sana zarar vermek
istemedim. Seni evcilleştirmemi sen istedim.
“Doğru, haklısın” dedi tilki.
“Ama ağlayacağını söyledin!”
“Evet, öyle.”
“O halde bunun sana hiçbir yararı olmadı.”
“Hayır, oldu. Buğday tarlalarının rengini gördükçe seni
hatırlayacağım. Şimdi git ve güllere bir kez daha bak. O zaman kendi gülünün
evrende eşsiz ve tek olduğunu anlayacaksın. Sonra bana veda etmek için buraya
geri döndüğünde, sana hediye olarak bir sır vereceğim.”
Küçük Prens güllere bir kez daha bakmaya gitti.
“Hiçbiriniz benim gülüm gibi değilsiniz. Çünkü henüz
hiçbiriniz evcilleşmediniz. Ve siz de hiç kimseyi evcilleştirmediniz” dedi
onlara. “Siz tıpkı tilkinin benimle karşılaşmadan önceki hali gibisiniz.
Dünyadaki binlerce tilkiden yalnızca biriydi o. Ama ben onunla dost oldum ve
şimdi artık o özel bir tilki.”
Güller bu duyduklarına çok bozuldular.
“Evet, güzelsiniz. Ama boşsunuz. Sizin için kimse yaşamını
feda etmez. Yoldan geçen herhangi biri, benim gülümün de size benzediğini
söyleyebilir. Ama benim gülüm sizin her birinizden çok daha önemlidir. Çünkü
ben onu suladım. Ve onu camdan bir korunakla korudum. Önüne bir perde gererek
rüzgarın onu üşütmesini engelledim. Tırtılları onun için öldürdüm ( ama birkaç
tanesini kelebek olmaları için bıraktım). Onun şikayetlerini ve övünmelerini
dinledim. Ve bazen de suskunluklarına katlandım. Çünkü o benim gülüm.”
Bunları söyledikten sonra tilkinin yanına döndü.
“Elveda” dedi.
“Elveda” dedi tilki de. “Ve işte sırrım: Bu çok basit. İnsan
gerçekleri sadece kalbiyle görebilir. En temel şeyi gözler göremez.”
“Temel olan şeyi gözler göremez” diye tekrarladı Küçük Prens.
Öğrendiğinden emin olmak istiyordu.
“Senin gülünün diğerlerinden daha önemli olmasını sağlayan
şey, ona ayırdığın vakittir.İnsanlar bu en önemli gerçeği unuttular. Ama sen unutmamalısın.
Evcilleştirdiğin şeye karşı her zaman sorumlusun. Gülüne karşı sorumlusun."
“Gülüme karşı sorumluyum” diye tekrarladı Küçük Prens,
öğrendiğinden emin olmak için. Sonra yoluna devam etti.
